เมื่อเด็ก ๆ ต้องเผชิญกับความกังวล ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเทอมใหม่ การแยกจากพ่อแม่ หรือการเจอสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย ร่างกายของพวกเขามักจะตอบสนองผ่านระบบประสาทอัตโนมัติ
ฝึกลูกรักจัดการความกังวล สมองส่วนอารมณ์จะส่งสัญญาณสั่งการให้หัวใจเต้นเร็ว ลมหายใจติดขัด
หรือเกิดอาการปวดท้อง ในช่วงเวลาที่ความกังวลพุ่งสูง การใช้เหตุผลอธิบายเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ เพราะสมองส่วนคิดคำนวณของเด็กกำลังทำงานได้น้อยลง หนึ่งในเครื่องมือที่ได้ผลดีที่สุดในการช่วยให้เด็กกลับสู่สภาวะสงบ คือการใช้ ระบบรับความรู้สึก เข้ามาช่วยกำกับดูแลอารมณ์
ระบบรับความรู้สึกของคนเราไม่ได้มีเพียงตา หู จมูก ลิ้น และกายสัมผัสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงระบบรับรู้อำนาจการเคลื่อนไหวของข้อต่อและกล้ามเนื้อ และระบบการทรงตัว
ซึ่งล้วนส่งผลโดยตรงต่อระดับความเครียดของสมอง เมื่อเรารู้วิธีส่งสัญญาณที่เหมาะสมผ่านระบบเหล่านี้ ร่างกายของลูกจะรับรู้ถึงความปลอดภัยและผ่อนคลายลงได้อย่างรวดเร็ว
3 เทคนิครวมพลัง Sensory ลดความกังวลให้ลูก
- เติมแรงกดลึกเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจ
แรงกดลึกและการใช้แรงกล้ามเนื้อ หรือที่เรียกว่า Heavy Work ช่วยกระตุ้นการหลั่งสารเซโรโทนินและโดปามีนในสมอง ซึ่งทำหน้าที่เหมือนเบรกธรรมชาติลดอาการใจสั่น
วิธีฝึก: ให้ลูกทำกิจกรรมที่ต้องออกแรงดันหรือดึง เช่น การกอดลูกแน่น ๆ , การให้ลูกช่วยยกของหนักพอดีตัว, การเล่นดันกำแพง หรือการใช้ผ้าห่มหนา ๆ ห่อตัวลูกไว้เหมือน ปอเปี๊ยะ แรงกดที่มั่นคงนี้จะช่วยให้เด็กรับรู้ขอบเขตของร่างกายตนเองและรู้สึกปลอดภัยขึ้น
- จังหวะการเคลื่อนไหวที่สม่ำเสมอ
การเคลื่อนไหวของศีรษะและร่างกายส่งผลต่อระบบการทรงตัว การตรวจสอบและปรับปรุงการได้ยินของคุณ การเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่ช้าและสม่ำเสมอมีฤทธิ์กล่อมประสาทให้สงบลง
วิธีฝึก: พาเค้าโยกตัวช้า ๆ บนเก้าอี้โยก การแกว่งชิงช้าด้วยจังหวะเบา ๆ หรือการให้ลูกนอนบนเปล การเคลื่อนไหวในแนวราบที่มีจังหวะแน่นอนจะช่วยลดความกระวนกระวายใจในสมองได้ดีกว่าการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วหรือเปลี่ยนทิศทางฉับพลัน
- จัดระเบียบสัมผัสและบรรยากาศรอบตัว
เด็กที่มีความกังวลสูงมักจะไวต่อสิ่งกระตุ้นรอบข้างง่ายขึ้น
วิธีฝึก: เตรียม มุมสงบ ไว้ที่บ้าน โดยมีของเล่นที่มีพื้นผิวสัมผัสเรียบนุ่ม เช่น ตุ๊กตาขนPoint-free หรือดินน้ำมันสำหรับบีบเพื่อระบายความเครียด รวมถึงการลดแสงสว่างลงเล็กน้อยและเปิดเพลงบรรเลงเบา ๆ จังหวะสม่ำเสมอ เพื่อลดการทำงานหนักของระบบประสาทรับเสียงและภาพ
สิ่งที่สำคัญที่สุดในการใช้ Sensory System ไม่ใช่เพียงอุปกรณ์ แต่คือ ความสงบของพ่อแม่ เมื่อลูกกังวล พ่อแม่ต้องทำหน้าที่เป็น Co-Regulator
โดยการใช้เสียงที่นุ่มนวล การสบตาที่อบอุ่น และลมหายใจที่สม่ำเสมอ ร่างกายของเด็กจะค่อย ๆ ปรับจังหวะการทำงานของระบบประสาทตามผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ชิด